layout-wrota-lipiec2014-tlo-srodowisko

środowisko.

 

layout-wrota-lipiec2014-przestrzen

mowiaca przegladarka    slabowidzacy   epuap

październik 2017
P W Ś C Pt S N
25 26 27 28 29 30 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 1 2 3 4 5

wrotapodkarpackie.pl

 

layout-wrota-lipiec2014-tlo-wrota-glowna

layout-wrota-lipiec2014-tlo-przedmiot-puste

 

EkoPlatnik01 trucizny02 banner zielone03 ekoportal 16004 p o srod baner

05 p g odp baner 06 baner prognoza 07 wojew dzki program usuwania azbestu projekt prognoza08 lasy panstwowe krosno

Newsletter

captcha 

Logowanie

Krótka ocena stanu środowiska województwa podkarpackiego

Województwo podkarpackie zaliczane jest do obszarów o dobrej kondycji ekologicznej. Ma ono charakter rolniczo-przemysłowy, przy czym wg danych z roku 2007 tereny zabudowane i zurbanizowane zajmują ponad 4% jego powierzchni, natomiast około 54% stanowią użytki rolne, ponad 37% użytki leśne i grunty zadrzewione lub zakrzewione. Około 45% powierzchni województwa objętej jest różnymi formami ochrony przyrody i krajobrazu, co plasuje województwo na 4 miejscu w kraju.
 
Należą do nich m.in.stan srodowiska 1

  • Bieszczadzki Park Narodowy

  • Magurski Park Narodowy
  • 10 parków krajobrazowych zajmujących łącznie powierzchnię 279652,7 na terenie 34 gmin, w tym 6 parków położonych w całości w granicach województwa
  • 93 rezerwaty przyrody zajmujące łączną powierzchnię 10733,6 ha, co stanowi 1% powierzchni województwa
  • 1534 pomniki przyrody
  • 24 stanowiska dokumentacyjne
  • 308 użytków ekologicznych
  • zespoły przyrodniczo-krajobrazowe
  • 14 obszarów chronionego krajobrazu

Bieszczadzki Park Narodowy wraz z Parkiem Krajobrazowym Doliny Sanu i Ciśniańsko – Wetlińskim Parkiem Krajobrazowym tworzą polską cześć Międzynarodowego Rezerwatu Biosfery „Karpaty Wschodnie”, rezerwatu o randze międzynarodowej.

W Podkarpackiem znajdują się również obszary wchodzące w skład Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000, której celem jest ochrona cennych pod względem przyrodniczym i zagrożonych składników różnorodności biologicznej. W skład sieci Natura 2000 w części dot. województwa podkarpackiego wchodzi 8 Obszarów Specjalnej Ochrony Ptaków OSO, z których w całości województwie podkarpackim znajduje się:

  • Obszar Specjalnej Ochrony Ptaków „Bieszczady”

  • Obszar Specjalnej Ochrony Ptaków „Pogórze Przemyskie”
  • Obszar Specjalnej Ochrony Ptaków „Góry Słonne”
  • Obszar Specjalnej Ochrony Ptaków „Puszcza Sandomierska”

Pozostałe cztery obszary specjalnej ochrony ptaków: „Lasy Janowskie”, „Puszcza Solska”, „Roztocze”, „Beskid Niski” położone są w granicy województw: podkarpackiego, lubelskiego i małopolskiego.

W województwie podkarpackim mamy obecnie 3 rodzaje Specjalnych Obszarów Ochrony Siedlisk SOO Natura 2000:

  • 17 obszarów mających znaczenie dla Wspólnoty (zaakceptowane przez KE),

  • 28 obszarów potencjalnych (zgłoszonych na Shadow List 2008),
  • 26 obszarów zaproponowanych przez Wojewódzki Zespół Specjalistyczny w roku 2008.

Łączna powierzchnia obszarów sieci Natura 2000 w województwie (stan: lipiec 2008) zajmuje 52,1 % powierzchni ogólnej województwa. 

Obecna struktura gospodarki w województwie to wynik transformacji systemowej, która zaznaczyła się wyraźnym wzrostem sektora prywatnego, a także szybkim wzrostem podmiotów z udziałem kapitału zagranicznego. W Podkarpackiem dominuje przemysł: chemiczny, elektromaszynowy, mechaniczny, spożywczy, meblarski, szklarski, materiałów budowlanych, drzewny i lekki. 
Wśród aktywnych ośrodków odgrywających znaczącą rolę w rozwoju gospodarczym województwa wymienić należy: Rzeszów, Stalową Wolę, Tarnobrzeg, Krosno, Mielec, Przemyśl, Dębicę, Jarosław i Jasło. 
Stworzone preferencje, uproszczone procedury administracyjne i ulgi podatkowe, skutkują wzrostem aktywności podmiotów w dwu działających na terenie województwa podkarpackiego specjalnych strefach ekonomicznych:

  • Tarnobrzeskiej Specjalnej Strefie Ekonomicznej WISŁOSAN

  • Specjalnej Strefie Ekologicznej EURO-PARK Mielec
Monitoring środowiska w województwie podkarpackim, zgodnie z kompetencjami określonymi ustawą o Inspekcji Ochrony Środowiska, prowadzony jest przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Rzeszowie i obejmuje takie elementy środowiska, jak:
1. Powietrze 
2. Woda 
3. Gleba 
Jakość powietrza
 
Głównym źródłem zanieczyszczeń do powietrza w województwie podkarpackim jest emisja antropogeniczna, na która składa się emisja z działalności przemysłowej, z sektora komunalno – bytowego oraz emisja komunikacyjna. 
W podziale na poszczególne źródła wprowadzające gazy i pyły do powietrza, emisja roczna w województwie wynosi:
21 % zakłady przemysłowe 
67% źródła powierzchniowe, w tym sektor komunalno – bytowy 
12% drogi krajowe i wojewódzkie
W latach 2003 - 2007 zmianie uległ podział województwa na strefy, w których przeprowadzane są roczne i pięcioletnie oceny jakości powietrza. Od 2007 roku na potrzeby prowadzenia pomiarów i wykonywania ocen rocznych w zakresie SO2 , NO2 , NOx, CO, benzenu, pyłu PM10, metali i benzo(a)pirenu zawartych w pyle PM10, województwo podkarpackie podzielone zostało na dziewięć stref:
- tarnobrzesko – leżajska 
- rzeszowsko – łańcucka 
- Rzeszów 
- mielecko – dębicka 
- jarosławsko – lubaczowska 
- Przemyśl 
- przemysko – bieszczadzka 
- krośnieńsko – sanocka 
- jasielska
Ocenę jakości powietrza dokonuje się:

  • przy uwzględnieniu kryterium związanego z ochroną zdrowia, w odniesieniu do zanieczyszczeń: dwutlenku siarki, dwutlenku azotu, pyłu zawieszonego PM10, ołowiu, benzenu, tlenku węgla, ozonu

  • przy uwzględnieniu kryterium związanego z ochroną roślin/ekosystemów, w odniesieniu do: dwutlenku siarki, tlenków azotu, ozonu.
stan srodowiska 2W latach 2000 – 2007 jakość powietrza atmosferycznego na terenie województwa monitorowana była na stacjach nadzorowanych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Rzeszowie oraz Wojewódzką Stację Sanitarno – Epidemiologiczną w Rzeszowie, w zakresie: SO2 , NO2 , NOx , NO, CO, benzenu, pyłu PM10, arsenu, kadmu, niklu, ołowiu i benzo(a)pirenu w pyle PM10. 
Dopuszczalne wartości stężeń średniorocznych tych substancji określa rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 3 marca 2008 w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 47, poz. 281). 
Otrzymane wyniki pomiarów dowiodły, że największy problem stanowi pył zawieszony PM10 i benzo(a)piren.
 
 
W ocenach jakości powietrza za lata 2003 – 2007, w kryterium ochrony zdrowia, ze względu na przekroczenia standardów imisyjnych w zakresie PM10, strefy: miasto Przemyśl (2004 r.), miasto Rzeszów (2005 r.) i powiat jasielski (Jasło 2006 r.), zaliczone zostały do klasy C. Na tej podstawie Wojewoda Podkarpacki opracował Naprawczy Program Ochrony Powietrza (NPOP) dla strefy miasto Przemyśl. 
 
Dla stref miasto Rzeszów i strefa jasielska programy ochrony powietrza są w trakcie opracowywania przez Marszałka Województwa Podkarpackiego.
 
W 2008 roku pomiary pyłu zawieszonego PM10 prowadzone były w województwie podkarpackim na szesnastu stacjach pomiarowych. Więcej niż 35 przypadków przekroczeń stężenia średniodobowego, wynoszącego 50 μg/m3 zanotowano w Przemyślu, Rzeszowie, Jaśle, Nisku, Mielcu i Jarosławiu. Miasto Przemyśl, miasto Rzeszów oraz strefy: jasielska, tarnobrzesko-leżajska i jarosławsko-lubaczowska zaliczone zostały do klasy C. Ponieważ w Mielcu nie zostało przekroczone stężenie średnioroczne, kontynuacja pomiarów w roku 2009 oraz szczegółowa analiza przyczyn występowania przekroczeń PM10, zadecydują o dalszej klasie strefy i potrzebie opracowywania naprawczego Programu Ochrony Powietrza. 
Strefy: rzeszowsko-łańcucką, przemysko-bieszczadzką mielecko-dębicką zaliczono do klasy A.

Analiza pyłu zawieszonego PM10 pod kątem zawartości metali ciężkich (arsenu, kadmu, niklu i ołowiu) w kryterium ochrony zdrowia, wykonywana była w 2008 roku na dziewięciu stanowiskach pomiarowych na terenie województwa podkarpackiego, i nie wykazała przekroczenia wartości docelowych, co pozwoliło na zakwalifikowanie wszystkich stref województwa do klasy A. Nie notowano również przekroczeń dopuszczalnego poziomu średniorocznego ołowiu. Obowiązek opracowania naprawczego Programu Ochrony Powietrza w zakresie PM10 dotyczyć będzie również stref: jasielskiej, tarnobrzesko-leżajskiej i jarosławsko-lubaczowskiej. Uaktualnienia w zakresie terminów przewidzianych do realizacji inwestycji wymaga naprawczy Program Ochrony Powietrza dla Przemyśla. Ze względu na zanieczyszczenie powietrza benzo(a)pirenem w ocenie za rok 2007, do klasy C zaliczono strefy: miasto Rzeszów, miasto Przemyśl, jasielską, mielecko – dębicką i tarnobrzesko – leżajską. 
W ocenie jakości powietrza w województwie podkarpackim za rok 2008 strefy: miasto Rzeszów, miasto Przemyśl, jasielska, tarnobrzesko-leżajska, krośnieńsko-sanocka, jarosławsko-lubaczowska i mielecko-dębicka zaliczone zostały do klasy C. Konieczne jest więc opracowanie naprawczych Programów Ochrony Powietrza w zakresie benzo(a)pirenu dla tych stref. Strefy przemysko-bieszczadzka i rzeszowsko-łańcucka, na obszarze których badania B(a)P nie były prowadzone, zaliczone zostały do klasy A. Badania jakości powietrza w roku 2008 w odniesieniu do SO2 , NO2 , CO, w kryterium ochrony zdrowia, wykazały niskie wartości stężeń nieprzekraczające wartości dopuszczalnych, co pozwoliło na zakwalifikowanie wszystkich stref województwa do klasy A. 
Na terenie parków narodowych i obszarów ochrony uzdrowiskowej, dla których obowiązują odrębne normy dla danej substancji, nie stwierdzono żadnych przekroczeń wartości dopuszczalnych stężeń substancji objętych programem monitoringu.

Szczegółowe informacje, dotyczące jakości powietrza w województwie podkarpackim ujęte są w ocenach rocznych za lata 2002 – 2008 oraz ocenie pięcioletniej za tata 2002 – 2006, dostępnych na stronie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska www.wios.rzeszow.pl w zakładce monitoring – opracowania. Na stronie WIOŚ http://stacje.wios.rzeszow.pl/, dostępne są również wyniki ciągłego monitoringu jakości powietrza na stacjach pomiarowych zlokalizowanych w Przemyślu (ul. Mickiewicza), Rzeszowie (ul. Szopena), Nisku (ul. Szklarniowa), Jaśle (ul. Fabryczna).

W dniu 11 czerwcu 2008 roku weszła w życie nowa dyrektywa 2008/50/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystego powietrza dla Europy (Clean Air for Europe), wprowadzająca bardzo ambitne cele i trudne do osiągnięcia standardy, dotyczące głównie pyłu zawieszonego PM2,5 (pyłu o średnicach cząstek nieprzekraczających 2,5 mikrometra). Pełne przeniesienie zapisów dyrektywy CAFE do polskiego systemu prawnego ma zastąpić w ciągu dwóch lat od wejścia w życie dyrektywy, czyli do czerwca 2010 r.
  
Jakość wód 
 
Od 2004 roku trwa w województwie podkarpackim proces wdrażania postanowień Ramowej Dyrektywy Wodnej 2000/60/WE, określającej zasady gospodarowania wodami w Unii Europejskiej. Głównym celem zintegrowanych działań jest ochrona przed dalszym pogarszaniem i zapewnienie poprawy stanu środowiska wodnego. Szczególną rolę w Dyrektywie odgrywa monitoring stanu wód jako narzędzie w określaniu kierunków działań na obszarze dorzecza i gospodarowania zasobami wodnymi. Badania monitoringowe prowadzone są 
w jednolitych częściach wód powierzchniowych, tj. wydzielonych w systemie hydrograficznym jednostkach, dla których opracowywane będą programy wodno - środowiskowe. 
W 2007 roku rozpoczęto realizację ustalonego na lata 2007-2009 programu monitoringu stanu wód, uwzględniającego wymagania Ramowej Dyrektywy Wodnej zarówno co do celów monitoringu, jak i sposobu jego prowadzenia. Badania prowadzono w nowej, diagnostycznej i operacyjnej sieci punktów pomiarowych i realizowano w nich nowe programy badawcze, inne niż w latach poprzednich. Przy tworzeniu sieci pomiarowych i programów badawczych uwzględnione zostały obowiązki monitoringowe wynikające z innych dyrektyw unijnych.stan srodowiska 3W województwie podkarpackim monitoring prowadzony jest przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska (WIOŚ) w Rzeszowie. 
Według opracowań i raportów WIOŚ ocenę jakości wód powierzchniowych za 2007 rok wykonano w oparciu o stosowane od 2004 roku zasady, uwzględniające 5 klas jakości wód. 
W 2007 r. na obszarze województwa przebadano 29 rzek. Próbki wody do badań pobrano w 47 punktach pomiarowo-kontrolnych, a analizę stanu czystości kontrolowanych wód przeprowadzono w obrębie następujących 6 zlewni:
- zlewni Wisły – przebadano wody Wisły i jej dopływów: Babulówki, Przyrwy, Zgórskiej Rzeki, 
- zlewni Wisłoki – przebadano wody Wisłoki i jej dopływów: Ropy, Ostrej i cieku Rzeka, 
- zlewni Sanu – przebadano wody Sanu i jego dopływów: Tyrawki, Wiaru, Wiszni, Szkła, Lubaczówki, Szewni, Potoku Olchowiec, Trzebośnicy, Tanwii, Wirowej, Bukowej, Łukawicy, Jodłówki, 
- zlewni Wisłoka – przebadano wody Wisłoka i jego dopływów: Morwawa, Ślączka, Lubatówka, Marcinek, 
- zlewni Dniestru – na Strwiążu (ciek transgraniczny), 
- zlewni Bugu – na cieku Rata.
Najkorzystniejszą jakość stwierdzono w górnych biegach Wisłoki, Sanu i Wisłoka.
 
Rzeki w południowej części województwa, na terenach o dużym zalesieniu i niewielkiej koncentracji źródeł antropogenicznych, charakteryzują się dobrą i zadowalającą jakością. Wraz ze wzrostem udziału w zlewniach terenów zabudowanych oraz terenów użytkowanych rolniczo, następuje spadek jakości wód w rzekach, szczególnie w rzekach będących odbiornikami ścieków komunalnych i przemysłowych. Jakość wody większości rzek badanych w 2007 roku przedstawiała się następująco:

  • nie stwierdzono wód bardzo dobrej jakości,

  • zadowalająca jakość - 29,8% punktów pomiarowych w III klasie.
  • niezadowalająca jakość - 46,8% punktów pomiarowych w IV klasie,
  • wody złej jakości, zaliczone do V klasy, oznaczono w 9 rzekach. Wśród nich najbardziej zanieczyszczone to: Rzeka, Wisła i Babulówka (6 i więcej wskaźników w V klasie).
O niskiej jakości badanych wód decydowały głównie zanieczyszczenia mikrobiologiczne (liczba bakterii grupy coli i liczba bakterii grupy coli typu kałowego). Zły stan sanitarny (IV i V klasa) stwierdzono w 93% punktów pomiarowych. Najkorzystniejsze wartości wskaźników mikrobiologicznych (III klasa) oznaczono w górnym biegu Wisłoki i Wisłoka oraz w Szewni. W badanych rzekach zawartość substancji organicznych w 68% wszystkich punktów pomiarowych nie przekroczyła poziomu zadowalającego ustalonego dla III klasy jakości. Wyższe stężenia tych substancji stwierdzono w następujących ciekach: Wisła, Zgórska Rzeka, środkowy i dolny bieg Wisłoki, Ostra, Rzeka, Babulówka, Przyrwa, ujściowy odcinek Wiszni, Szkło, Jodłówka. Stężenia związków biogennych (związków azotu i fosforu) przekraczające wartości graniczne, określone dla III klasy jakości, stwierdzono w 25% punktów pomiarowych. Spośród badanych rzek najbardziej zanieczyszczone związkami biogennymi to: Babulówka, Rzeka i Morwawa. Zawartość metali (w tym metali ciężkich) w podkarpackich rzekach jest niewielka. W wodach Wisłoki i Trzebośnicy stwierdzono obecność zanieczyszczeń przemysłowych (fenole). Pomimo zaklasyfikowania znacznej ilości podkarpackich rzek do wód o niezadowalającej jakości, długofalowe trendy zmian średnich rocznych wartości najważniejszych wskaźników zanieczyszczenia wód są korzystne i generalnie wskazują na poprawę stanu wód.

Równolegle do oceny ogólnej jakości wód powierzchniowych w województwie, w 2007 roku przeprowadzono również ocenę poziomu azotanów i wskaźników eutrofizacji, ocenę przydatności wód do bytowania ryb w warunkach naturalnych oraz ocenę przydatności wód do zaopatrzenia ludności wodę przeznaczoną do spożycia. Azotany występują w podkarpackich rzekach w stężeniach niższych od wartości 40 mgNO3/l, przyjętej jako wartość graniczna, powyżej której wody uznaje się za zagrożone zanieczyszczeniem. W 2007 roku najwyższe stężenia azotanów odnotowano w Zgórskiej Rzece oraz w Przyrwie.

Z wykazów opracowanych przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Krakowie do badań w 2007 roku wytypowano 24 rzeki w 41 punktach pomiarowych oraz zbiorniki zaporowe Besko na Wisłoku i Solina na Sanie Wody powierzchniowe w województwie podkarpackim przeznaczone są do bytowania ryb łososiowatych i karpiowatych, co oznacza, powinny spełniać bardziej rygorystyczne wymagania określone dla ryb łososiowatych.

W 2007 roku wymagania określone dla ryb łososiowatych i karpiowatych spełniały wody rzeki Wisłok w punkcie pomiarowym Rudawka Rymanowska, położonym na dopływie do zbiornika zaporowego Besko. Jako przydatne dla bytowania ryb karpiowatych oceniono wody w 4 punktach pomiarowych (9,8% wszystkich punktów), w tym górny bieg Wisłoki oraz San na dopływie do zbiornika Solina. W pozostałych punktach pomiarowych woda nie spełniała kryteriów określonych dla środowiska bytowania ryb. 
Głównym źródłem zaopatrzenia ludności i przemysłu w wodę są wody powierzchniowe. W 2007 roku wielkość poboru wody przez komunalne ujęcia powierzchniowe wynosiła 42,8 hm3. W wodę powierzchniową zaopatrywanych jest 53% ludności województwa podkarpackiego.

W 2007 roku badaniami przydatności wód do zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia objęto: Wisłokę w punktach pomiarowych położonych powyżej ujęć wody dla Jasła, Dębicy i Mielca, San powyżej ujęcia wody dla Przemyśla, Wisłok powyżej ujęcia wody dla Rzeszowa oraz zbiorniki zaporowe Solina i Besko. Badania wykonane w 2007 roku wykazały, że jakość wód rzeki Wisłok w punkcie pomiarowym Zwięczyca (powyżej Rzeszowa) była niższa od wymagań ustalonych dla kategorii A3. O negatywnej ocenie zadecydowały wskaźniki: zawiesina ogólna, ChZT-Cr oraz liczba bakterii grupy coli typu kałowego. Do kategorii A2, charakteryzującej wody dobrej jakości, wymagające typowego uzdatniania fizycznego i chemicznego zaliczono wody w zbiornikach zaporowych Solina i Besko. Kategorię A3, oznaczającą wody wymagające wysokosprawnego uzdatniania fizycznego i chemicznego, ustalono dla monitorowanych wód Wisłoki i Sanu. Ilość ścieków wymagających oczyszczenia emitowanych z terenu województwa podkarpackiego wynosiła 72,1 hm3.

W wyniku pełnej implementacji przepisów dyrektywy 91/271/EWG w sprawie oczyszczania ścieków komunalnych został wprowadzony obowiązek wyposażenia aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców powyżej 2000 w systemy kanalizacji zbiorczej dla ścieków komunalnych, zakończone oczyszczalniami ścieków, zgodnie z ustaleniami krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych oraz obowiązek wyznaczania obszaru i granic tych aglomeracji przez (od dnia 15 listopada 2008 r.) sejmik województwa w drodze uchwały po uzgodnieniu z właściwym dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej i właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz po zasięgnięciu opinii zainteresowanych gmin (art. 43 ustawy Prawo wodne). Na terenie województwa podkarpackiego zidentyfikowano 179 aglomeracji powyżej 2000 RLM. W wielu przypadkach ze względu na specyfikę województwa związaną z ukształtowaniem terenu oraz znacznym rozproszeniem zabudowy, budowa zbiorczych sieci kanalizacyjnej jest ekonomicznie nieuzasadniona. W takich przypadkach preferowanym rozwiązaniem jest budowa oczyszczalni przydomowych w ramach całościowych systemów. Aktualnie w Krajowym Programie Oczyszczania Ścieków Komunalnych (KPOŚK) ujętych jest 109 aglomeracji z terenu województwa podkarpackiego. Obecnie trwają prace nad kolejną aktualizacją KPOŚK, w której proponuje się ująć dodatkowo 58 aglomeracji. Sprawozdaniem z wykonania zadań inwestycyjnych w 2008 roku ujętych w KPOŚK objęto 165 aglomeracji.

Na terenie województwa podkarpackiego funkcjonuje 208 oczyszczalni ścieków komunalnych w tym 168 biologicznych i 37 z podwyższonym usuwaniem biogenów.

Ścieki z sektora przemysłowego, są potencjalnym źródłem zanieczyszczenia wód substancjami szczególnie szkodliwymi dla środowiska wodnego, stąd też zakłady przemysłowe zobowiązane są do wdrażania najlepszych dostępnych technik oraz zmian technologii, w celu ograniczenia lub całkowitej eliminacji tych substancji ze ścieków. Na terenie województwa podkarpackiego funkcjonuje ok. 80 przemysłowych oczyszczalni ścieków.

Równolegle z monitoringiem wód powierzchniowych prowadzony jest również monitoring zbiorników zaporowych w Solinie, Besku i Rzeszowie oraz monitoring wód podziemnych.

W skład sieci monitoringu wód podziemnych wchodzi aktualnie 1013 punktów pomiarowych, z których 30 zlokalizowanych jest na Podkarpaciu. 
 
Na podstawie wyników badań jakości wód podziemnych przeprowadzonych w 2007 roku stwierdzono:
- wody bardzo dobrej jakości (I klasa) 6,7 % 
- wody dobrej jakości (II klasa) 30 % 
- wody zadowalającej jakości 13,3 % 
- wody niezadowalającej jakości (IV klasa) 33,3 % 
- wody złej jakości (V klasa) 16,7 %
Tak więc wody dobre jakościowo (łącznie klasy I, II, III) stanowiły 50% badanych wód. W porównaniu do oceny jakości wód podziemnych z 2006 r., w roku 2007 r. miało miejsce pogorszenie jakości wód i obniżenie procentu wód dobrych jakościowo z 55 do 50 %, a tym samym nastąpił wzrost o 5% wód o niskiej jakości (łącznie klasy IV i V).

Działania zaradcze koncentrują się przede wszystkim na ograniczeniu wpływu na wody podziemne ognisk zanieczyszczeń, ustanawianiu obszarów ochronnych i oszczędnego wykorzystywania zasobów wodnych. Na szczególną uwagę ze względu na znaczenie i skalę inwestycji, zasługuje prowadzony na terenie tarnobrzeskiego górnictwa siarkowego proces rekultywacji zdegradowanych terenów górnictwa siarkowego, w tym realizowana budowa zbiornika wodnego o charakterze rekreacyjnym na likwidowanym posiarkowym wyrobisku Kopalni Siarki „Machów”. Przeprowadzone prace rekultywacyjne ograniczyły oddziaływanie kopalni na środowisko, m.in. poprzez ograniczenie ilości odprowadzanych do środowiska wód trzecio- i czwartorzędowych oraz wód opadowych, co skutkowało znaczącym zmniejszeniem obciążenia środowiska ładunkiem siarczanów, chlorków i zawiesin. 
W Podkarpackiem prowadzony jest też proces likwidacji i rekultywacji terenu byłej Kopalni Siarki „Jeziórko” i byłej Kopalni „Basznia”.

Na terenie województwa podkarpackiego zasoby wód podziemnych są ograniczone, a jednocześnie rozmieszczone nierównomiernie, co jest ściśle związane z budową geologiczną. W południowej części województwa występują duże niedobory wód podziemnych i pobory wody do celów bytowo - gospodarczych są ograniczone. 

Jakość gleb 
 
Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 roku w sprawie standardów jakości gleby oraz standardów jakości ziemi (Dz. U. Nr 165 poz. 1359) określa wartości dopuszczalne stężeń w glebie lub ziemi wybranych zanieczyszczeń organicznych i nieorganicznych, metali, środków ochrony roślin. Rozporządzenie określa dopuszczalne zawartości niektórych substancji w glebie lub ziemi, zróżnicowane dla poszczególnych grup rodzajów gruntów według ich funkcji aktualnej lub planowanej. 
Badanie gleby lub ziemi pozwala na zidentyfikowanie obszarów, na których istnieje ryzyko, że zostały przekroczone standardy jakości. 
stan srodowiska 4Krajowy monitoring gleb prowadzony jest przez Instytut Upraw, Nawożenia i Gleboznawstwa w Puławach. 
W ramach tego podsystemu prowadzone są badania chemizmu gleb w 216 stałych punktach pomiarowych zlokalizowanych na gruntach ornych całego kraju, z których 16 znajduje się na terenie województwa podkarpackiego. Badania gleb mogą także prowadzić WIOŚ w ramach sieci wojewódzkich, stosownie do specyficznych potrzeb regionu.

Dotychczas odbyły się 2 cykle badawcze: w 1995 i 2000 roku i w roku 2005.

Badania prowadzone w monitoringu krajowym wykazały, że poziom metali ciężkich w glebach użytkowanych rolniczo na terenie województwa podkarpackiego nie przekracza wartości naturalnych. Nie stwierdzono zanieczyszczenia gleb siarką siarczanową. Niska była również zawartość WWA w glebie.

Problemem dla województwa podkarpackiego jest duże zakwaszenie gleb i największy w kraju odsetek gleb wymagających wapnowania, co sprawia, że proces degradacji chemicznej gleby może się utrwalać. Nadmierna kwasowość gleb użytkowanych rolniczo, powoduje obniżenie ich produkcyjności, a także zwiększa mobilność pierwiastków metali ciężkich, które w kwaśnym środowisku są łatwiej pobierane przez rośliny.

Okresowe badania jakości gleb, wykonywane w 2003 r. w strefach bezpośredniego oddziaływania składowisk odpadów, oczyszczalni ścieków oraz zakładów przemysłowych, stwarzających potencjalne zagrożenie niekorzystnego wpływu na stan środowiska glebowego, nie potwierdziły występowania substancji zanieczyszczających w ilościach przekraczających dopuszczalne ich stężenia w glebie i ziemi.

W latach 2000-2007 na terenie województwa prowadzono likwidację infrastruktury przemysłowej oraz rekultywację terenów poeksploatacyjnych, związanych z wydobyciem siarki. Prowadzono je na obszarach poprzemysłowych, obejmujących: Kopalnie i Zakłady Przetwórcze Siarki „Siarkopol” w likwidacji, Przedsiębiorstwo Rekultywacji Terenów Górniczych „Jeziórko”, Kopalnie Siarki „Machów” w likwidacji oraz Kopalnie Siarki „Basznia” w Baszni Górnej w likwidacji. 
Głównym celem działania było przywrócenie zdegradowanym terenom pogórniczym walorów przyrodniczych w kierunku leśno-wodno-łąkowo-ekologicznym.

Łączna powierzchnia terenów po byłej Kopalni Siarki „Machów”, wymagających przeprowadzenia prac rekultywacyjnych wynosiła 1 650 ha, a prace związane z likwidacją i zagospodarowaniem wyrobiska oraz terenów przyległych prowadzone były od 1994 roku. Zrekultywowano:
- 55,5 ha w kierunku leśno-łąkowym, 
- 263 ha w kierunku leśno-wodnym, 
- 880 ha w kierunku leśnym.
Ponadto wykonano w wyrobisku warstwę izolującą dno przyszłego zbiornika wodnego o powierzchni 460 ha, wyprofilowano skarpy wyrobiska i wykonano budowle hydrotechniczne do napełnienia zbiornika wodą oraz jej wymiany. Prace rekultywacyjne zostały zakończone, prowadzone jest napełnianie zbiornika wodą z Wisły. Stopień napełnienia zbiornika wynosi aktualnie około 90%.

Rekultywacja terenów zdegradowanych położonych na terenach byłej Kopalni Siarki „Jeziórko” objęła łącznie 1320 ha, z czego w latach 1997-2007 zrekultywowano 1250 ha, głównie w kierunku leśnym. Wraz z zakończeniem eksploatacji rudy siarki, a także z postępem prowadzonych prac związanych z likwidacją i rekultywacją wyrobiska pogórniczego, negatywne oddziaływanie byłej Kopalni na środowisko znacząco zmalało.
W wyniku prowadzonej rekultywacji zdegradowane tereny przekazywane są ponownie na cele rolnicze i leśne.

W 2004 roku zrekultywowano w województwie największą w kraju powierzchnię gruntów wymagających rekultywacji (629 ha). W 2007 roku zrekultywowano ogółem 684 ha gruntów wymagających rekultywacji, a 128 ha zagospodarowano (głównie na cele rolnicze). Istotny wpływ na jakość wód i gleb wywiera prowadzona w województwie gospodarka odpadami oraz stan składowisk.
 
W latach 2001-2007 w województwie podkarpackim odnotowano tendencje spadkową ilości zebranych odpadów komunalnych (łącznie z odpadami gromadzonymi selektywnie) w przeliczeniu na jednego mieszkańca w ciągu roku. 
Nastąpił znaczny wzrost procentowej ilości odpadów zebranych selektywnie w ogólnej masie zebranych stałych odpadów komunalnych. Wzrasta on od 1,7% w 2001 roku do 5,8% w roku 2007 (źródło GUS).

W latach 2000-2007 ilość wytworzonych odpadów przemysłowych wykazywała tendencję wzrostową. Tendencja ta wiąże się z ożywieniem gospodarczym w kraju i województwie. W 2007 roku zagospodarowano łącznie 1276,1 tys. Mg odpadów przemysłowych z województwa podkarpackiego. Większość z nich tj. 81,58% poddano odzyskowi. Pozostałą część unieszkodliwiono poza składowaniem – 4,20%, zeskładowano – 4,10% lub zmagazynowano czasowo – 10,12%. 
Zaznacza się pozytywna tendencja sposobu zagospodarowania odpadów przemysłowych i niebezpiecznych. Znacząca większość odpadów jest poddawana odzyskowi lub unieszkodliwiona poza składowaniem, a tylko niewielka ich część trafiła na składowiska. W latach 2000-2007 w województwie podkarpackim zakończono eksploatacje, zamknięto lub zmodernizowano składowiska odpadów komunalnych i przemysłowych, które nie spełniały obowiązujących wymogów prawa. 
W 2000 roku funkcjonowało 66 składowisk odpadów komunalnych i 20 składowisk przemysłowych. Na koniec 2007 roku na terenie województwa podkarpackiego funkcjonowały już tylko 32 składowiska komunalne (25 spełniających wymogi, 5 do modernizacji, 2 do wstrzymania działalności i modernizacji) i 9 przemysłowych (spełniających wymogi). Działały także 2 składowiska odpadów innych niż niebezpieczne, z wydzielonymi kwaterami na odpady zawierające azbest (trzecie było w budowie).

Wg stanu na maj 2009 r. funkcjonuje 30 składowisk odpadów komunalnych, z tego 26 składowisk spełniających wymogi oraz 4 przeznaczone do modernizacji lub zamknięcia. Czynnych jest 8 składowisk odpadów przemysłowych. Wszystkie składowiska odpadów przemysłowych spełniają wymogi. Istnieją także 3 składowiska odpadów innych niż niebezpieczne, z wydzielonymi kwaterami na odpady zawierające azbest (Kozodrza, Młyny, Pysznica). Na terenie województwa podkarpackiego pracują 3 spalarnie odpadów przemysłowych (w miastach: Rzeszów, Pustków, Jedlicze), 2 instalacje do unieszkodliwiania odpadów medycznych (Rzeszów, Dębica, Tarnobrzeg), 3 instalacje do unieszkodliwiania odpadów poubojowych (Przewrotne, Leżachów, Wróblik Szlachecki) oraz szereg współspalarni odpadów. Ponadto, działają liczne sortownie odpadów (m.in. Błażowa, Dukla, Jodłowa, Krosno, Leżajsk, Mielec, Paszczyna, Pysznica, Stalowa Wola), kompostownie (Leżajsk, Paszczyna, Krosno) oraz instalacje do odzysku/recyklingu złomu, olejów odpadowych, zużytych opon i odpadów gumowych, odpadów ze szkła, papieru i tektury, tworzyw sztucznych oraz stacje demontażu pojazdów i punkty ich zbierania. 
W 2006 r. w Krośnie powstał Zakład Unieszkodliwiania Odpadów, pełniący funkcje regionalnego Zakładu Zagospodarowania Odpadów (ZZO). W najbliższych latach ma powstać jeszcze 6 kolejnych ZZO. Wg danych GUS w 2007 r. w województwie zebrano 330,4 tys. Mg stałych odpadów komunalnych (bez wyselekcjonowanych), z czego wszystkie odpady zdeponowane zostały na składowiskach. Z całej masy odpadów komunalnych wyselekcjonowano ponad 21 tys. Mg surowców wtórnych. Przy opracowaniu oceny wykorzystano:
  • „Stan środowiska w województwie podkarpackim w latach 2000 - 2007 r.” - Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Rzeszowie. Biblioteka Monitoringu Środowiska. Rzeszów 2008
  • „Informację o działaniach Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Rzeszowie, ukierunkowanych na badanie przestrzegania przez jednostki organizacyjne nowych przepisów prawa 
  • o ochronie środowiska, dostosowanych do wymagań UE, w szczególności dyrektyw, dla których wdrożenia Polska wynegocjowała przejściowe okresy dostosowawcze”.
  • „Ocena jakości powietrza w województwie podkarpackim za rok 2008”.
  • Ochrona środowiska. Informacje i opracowania statystyczne. Główny Urząd Statystyczny. Warszawa 2008
  • Oczyszczalnie. Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Rzeszowie. 09/03/04.
  • Program ochrony Środowiska dla województwa podkarpackiego na lata 2008–11, z uwzględnieniem lat 2012-2015. Zarząd Województwa Podkarpackiego.
  • Regionalny Program Operacyjny Województwa Podkarpackiego na lata 2007 – 2013. Zarząd Województwa Podkarpackiego.
  • Strategia Rozwoju Województwa Podkarpackiego na lata 2007 – 2020. Zarząd Województwa Podkarpackiego. Październik 2006.
Szczegółowy raport o stanie środowiska województwa podkarpackiego dostępny na stronie internetowej Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Rzeszowie: www.wios.rzeszow.pl